“Er Is Hier Weinig Rotatie, Een Beerschotter Is Trouw Aan De Club”

 
Als Beerschotter pur sang geniet voorzitter Philippe Verhoeven van het feit dat twee van zijn zonen, Harry en Stanley, de clubkleuren verdedigen. De mannen van Beerschot legden de voorbije seizoenen de lat een stuk hoger, het EHL-avontuur van einde 2019 in Barcelona mag geen eenmalige gebeurtenis worden. Dat ziet het trio ook niet gebeuren. “Er is een nieuwe standaard gezet”, klinkt het eensgezind.

In de Eredivisie is Philippe Verhoeven de langstzittende voorzitter. Twintig jaar staat hij aan het hockeyroer in Kontich. “Het lidmaatschap van mijn grootvader – Harry Verhoeven – bij Beerschot dateert van 1902. Het is dan ook geen verrassing dat de ganse familie mauve-wit bloed in de aderen heeft. Wegens een hartoperatie heb ik mijn voorzitterschap even moeten onderbreken. Drie jaar geleden nam ik terug over. Net op tijd om het mooiste seizoen uit de clubhistorie – de titel van vice-kampioen in 2018-2019 en de daarbij horende EHL-campagne –  van dichtbij te beleven.”

Dat Harry (31) en Stanley Verhoeven (24) direct de hockeymicrobe te pakken hadden was vanzelfsprekend geen verrassing. Harry, die in de horecasector actief is, was op Beerschot lang tweede keeper na David Van Rysselberghe. Tussen 2014 en 2017 speelde hij voor Braxgata. “En een kleine tien jaar geleden hockeyde ik ook in Australië in de Brisbane Hockey League. Een zeer aanvallende competitie waar ik veel leerde. Waarom ik keeper werd ? Ik ben geen loper (lacht). Enkele jaren geleden stond ik ook nog een stuk zwaarder. Die keepersuitrusting heeft me trouwens altijd aangetrokken.”

Stanley rondde zijn Master-opleiding Financiën af en debuteerde reeds in 2013 in de eerste ploeg van Beerschot. “Als kleine jongen spendeerde ik lange dagen op de club”, zegt hij. “Eerst zelf trainen en dan wachten tot de training van de broers afgelopen was. Ik begon op het middenveld, maar Dennis Dijkshoorn zette mij op rechtsachter. Het voordeel is dat ik nu op verschillende plaatsen kan spelen. Ik heb een tijdje ‘de gaten gevuld’. Nu sta ik terug op het middenveld en daar voel ik me het meeste thuis.”

Indoor: drie broers samen

Het was pas in 2017, toen Harry de overstap van Braxgata naar thuisclub Beerschot maakte, dat beide broers voor het eerst zij aan zij speelden bij de club uit Kontich. “Daarvoor stonden we dus geregeld tegenover elkaar, het lukte me nooit om te scoren tegen Hem”, lacht Stanley. “In de indoorcompetitie stonden we eerder wel samen”, vult Harry aan. “Zelfs met drie broers, want ook Kevin was er toen bij. Door herniaproblemen moest Kevin stoppen met hockeyen. Hij coachte nog wel het damesteam van Beerschot.”

De broers moeten niet lang nadenken om elkaars kwaliteiten te benoemen. “Stanley is een slimme speler”, zegt Harry. “Dat zie je aan de manier waarop hij dribbelt en uitverdedigt. Hij maakte de juiste keuzes.”

“En Harry is heel communicatief en is zeer aanwezig in een match”, weet Stanley. “Natuurlijk kan hij teren op een pak ervaring.”

Stanley doorliep tussen U15 en U21 alle nationale jeugdreeksen. “In 2017 was ik er bij toen we met de Young Red Lions zilver veroverden op het EK in Valencia”, zegt hij. “Ambitie om voor de Red Lions te spelen heb ik niet. Ik geniet op Beerschot. De programma’s van de nationale ploegen zijn absoluut top. Dat merk je bij ons aan Roman Duvekot. Het is opmerkelijk hoe hij de laatste twee jaar als atleet is geëvolueerd.”

Vice-kampioen en EHL

Nagenieten doet de familie Verhoeven nog steeds van het seizoen 2018-2019, toen de finale van de play-offs werd gehaald. “Iedereen binnen de club heeft aparte herinneringen aan dat seizoen”, zegt Philippe Verhoeven. “Het enthousiasme van de leden was geweldig. De play-offfinales én de EHL-match in Barcelona tegen Köln waren een ongelooflijke ervaring. In die match tegen Köln toonden we ons trouwens aan Europa.”

Een EHL-ervaring die Harry niet meemaakte. Hij kreeg na het seizoen 2018-2019 een unieke opportuniteit om aan de slag te gaan in het buitenland en verkaste naar Mechelse in Nationale 1. Op de valreep greep hij echter net naast de job. “Een geluk bij een ongeluk, want ondertussen bestaat die functie niet meer”, zegt Harry. “Natuurlijk was het jammer om dat Europees avontuur als speler te missen. Ik was in Barcelona wel present als supporter. Ach,  achterom kijken heeft geen zin. Het werd een leuk jaar bij Mechelse.”

De sfeer en het werk van John Goldberg

Het team van Beerschot is een echte vriendengroep. Die speciale sfeer zorgt ervoor dat de spelers trouw blijven aan hun club. “Alleen al door mond-tot-mondreclame kunnen we spelers aantrekken”, aldus Stanley.

Harry: “We vormen inderdaad een hechte groep. Er is hier weinig rotatie, een Beerschotter is trouw aan dat mauve shirt. Vroeger werden de spelers van Beerschot wel eens beschouwd als een groep toeristen. Er wordt echter keihard gewerkt, dat zie je ook aan de resultaten. Er is een nieuwe standaard gezet en de Beerschot-jeugd profiteert daarvan.”

“Er wordt nu heel veel in jeugd geïnvesteerd”, aldus Philippe. “ Onze hockeyschool maakt bokkensprongen en dat werd door spelers van de eerste ploeg in gang gezet. Die kinderen zien het eerste team aan het werk en pikken dat op. Het is toch geweldig dat onze coach én onze kapitein van de eerste ploeg, John Goldberg en Harrison Peeters, de hockeyschool leiden.”

“John is op Beerschot met alles en iedereen bezig”, zegt Stanley. “Immens hoe veel tijd hij in de club steekt. Op technisch vlak is John alleszins één van de beste trainers. Ook buiten de club worden zijn kwaliteiten geroemd.”

“Hij heeft drie kinderen en eigenlijk zijn wij zijn vierde kind”, lacht Harry. “De motivatie van John is enorm.” Philippe: “Hij wordt ook gerespecteerd omwille van zijn spelerscarrière. Jaren aan een stuk was hij hier dé goalgetter. Ach, de broers Goldberg, de broers Peeters,… er zijn veel Beerschot-iconen.”

Legende Fürste en niet door poulefase

De komst van Moritz Fürste naar Beerschot was alleszins één van de opmerkelijkste feiten van het huidige hockeyseizoen. “Het is een legende van onze sport, we voelden ons terug zestien jaar toen we zijn komst vernamen”, zegt Harry. “Moritz is veeleisend voor zichzelf en voor het team. Het was logisch dat hij tijd nodig had om met ons systeem mee te zijn.” Stanley: “Het is alleen jammer dat hij hier tijdens het coronajaar was. We hebben niet de kans gekregen om na de match een pint te pakken en hem nóg beter te leren kennen. Dan had hij nog meer voor ons kunnen betekenen.”

Beerschot plaatste zich seizoen zonder grote problemen voor de play-offs, maar in de poulefase lukte het niet om de achterstand op Watducks en Orée goed te maken. “Het feit dat Lucas Rossi er in het begin van het seizoen niet bij was heeft ons punten gekost”, zegt Philippe. “Daardoor begonnen we met een achterstand aan de play-offs en moesten we risico’s nemen.”

Stanley: “Klopt. Als je met een achterstand begint en er staan slechts zes matchen op het programma, dan mag er niet veel mis gaan. Eigenlijk hockeyden we in de tweede ronde goed. Het was dikwijls net niet. Het zat niet mee.”

“Het seizoen dat we vice-kampioen werden was het paal-binnen en nu was het paal-buiten”, bevestigt Harry. “En toegegeven: ik keepte dat jaar ook net iets beter. We hoeven echter van niets spijt te hebben en we kunnen vooruit kijken: de hockeytoekomst oogt hier mooi.”

Volgend seizoen: alleen Harry Verhoeven

Van de familie Verhoeven staat Harry er volgend seizoen bij Beerschot alleen voor. Na een geweldig parkoers stopt Philippe als voorzitter en Stanley kiest een jaar voor een buitenlandse avontuur. “Ik ga één jaar business-school in het buitenland volgen en dat met hockey combineren”, zegt Stanley. “De bestemming staat nog niet vast. Wellicht wordt het Spanje, met een lichte voorkeur voor Barcelona (lacht). En een seizoen later sta ik gewoon terug op Beerschot.”

Philippe Verhoeven geeft dan weer de fakkel door aan de jongere generatie. “Er wordt een jonger team gevormd, met nieuwe ideeën en een nieuwe dynamiek. De taken worden verdeeld, de toekomst is verzekerd. Dit coronajaar was slopend en in de Raad van Bestuur werd er hard gewerkt. Op alle vlakken hebben we beknot in onze uitgaven en we eindigen het seizoen financieel gezond.”

Op sportief vlak moet Beerschot wel enkele vertrekken opvangen. Naast Stanley Verhoeven en Fürste spelen ook Lucas Rossi en Nick Catlin volgend seizoen niet meer in Kontich. “Met Jacob Draper en Brendan Creed trokken we al twee Britse versterkingen aan”, aldus Philippe. “En er zijn nog spelers op komst. Met Antoine Ide hebben we een geweldige recruiter in huis. De komst van Fürste was ook honderd procent zijn verdienste.”

“We zullen er staan, het feit dat Arthur De Sloover blijft is al geweldig”, besluit Harry. “Met de oude garde – onder meer de broers Peeters, Sidney Cabuy en Gaëtan Perez – vormen we een goede basis. Perez vind ik trouwens één van de meest onderschatte spelers in onze competitie. Jaar na jaar scoort hij aan de lopende band. En dat zal volgend seizoen opnieuw zo zijn.”

Werner Thys